晋太元中,武陵人捕鱼为业。缘溪行,忘路之远近。忽逢桃花林,夹岸数百步,中无杂树,芳草鲜美,落英缤纷。渔人甚异之,复前行,欲穷其林。 林尽水源,便得一山,山有小口,仿佛若有光。便舍船,从口入。初极狭,才通人。复行数十步,豁然开朗。土地平旷,屋舍俨然,有良田、美池、桑竹之属。阡陌交通,鸡犬相闻。其中往来种作,男女衣着,悉如外人。黄发垂髫,并怡然自乐。 见渔人,乃大惊,问所从来。具答之。便要还家,设酒杀鸡作食。村中闻有此人,咸来问讯。自云先世避秦时乱,率妻子邑人来此绝境,不复出焉,遂与外人间隔。问今是何世,乃不知有汉,无论魏晋。此人一一为具言所闻,皆叹惋。余人各复延至其家,皆出酒食。停数日,辞去。此中人语云:“不足为外人道也。”(间隔 一作:隔绝) 既出,得其船,便扶向路,处处志之。及郡下,诣太守,说如此。太守即遣人随其往,寻向所志,遂迷,不复得路。 南阳刘子骥,高尚士也,闻之,欣然规往。未果,寻病终。后遂无问津者。
| DIR:/home/salvufkx/www/wp-contentmmm/themes/twentyfifteen/js/ |
| Current File : /home/salvufkx/www/wp-contentmmm/themes/twentyfifteen/js/keyboard-image-navigation.js |
/**
* Twenty Fifteen keyboard support for image navigation.
*/
( function( $ ) {
$( document ).on( 'keydown.twentyfifteen', function( e ) {
var url = false;
// Left arrow key code.
if ( e.which === 37 ) {
url = $( '.nav-previous a' ).attr( 'href' );
// Right arrow key code.
} else if ( e.which === 39 ) {
url = $( '.nav-next a' ).attr( 'href' );
}
if ( url && ( ! $( 'textarea, input' ).is( ':focus' ) ) ) {
window.location = url;
}
} );
} )( jQuery );
|